blog

CD&V, Open Vld en sp.a zijn vandaag alleen bezig met zichzelf, niet met u

De opinie van Jan Segers, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws:

De kiezer heeft zijn partij op 26 mei een draai om de oren gegeven, maar zou Bart De Wever zich ooit almachtiger hebben gevoeld dan sindsdien? De Wever draait aan alle knoppen, trekt aan alle touwtjes en houdt Vlaanderen aan het lijntje. Hij en hij alleen beslist over de tergende timing van de Vlaamse regeringsvorming. Hij en hij alleen beslist of hij die regering zelf zal leiden. Hij en hij alleen beslist wie er van die regering deel uitmaakt. Open Vld? CD&V? Sp.a? Voor twee van hen zal hij als een Romeinse keizer de duim omhoogsteken. De derde zal in zijn ogen geen genade vinden. Wie dat wordt? We weten het niet. Zou hij er zelf al uit zijn, de keizer?

Het machtsspel dat N-VA opvoert, is even fascinerend als irritant. De Wever speelt zijn drie kandidaat-partners tegen elkaar uit. Wie de minste eisen stelt en loyaal belooft te zijn, heeft een streepje voor. Maar de keuze hangt niet alleen daarvan af. De verkiezingen van 2019 zijn amper achter de rug, maar nu al werpen die van 2024 hun schaduw vooruit. CD&V en Open Vld, twee wingewesten van N-VA, zijn op 26 mei herleid tot kleine partijen. Ze staan nu op de drempel van de relevantie. De vraag die N-VA bezighoudt, is hoe je vooral CD&V de volgende keer zo dicht mogelijk bij de kiesdrempel krijgt. En hoe je hen dat genadeschot het best toedient: door hen te verzuipen in een nieuwe Vlaamse coalitie of door hen vijf jaar naar de oppositie te verwijzen, wat nooit de biotoop van de machtsverslaafde christendemocratie is geweest. Het is maar de vraag welke afwegingen dezer dagen bij Bart De Wever, Jan Jambon en Theo Francken overheersen: de inhoudelijke of de politiek-strategische. Je hoeft geen cynicus te zijn om optie twee aan te kruisen.

Dat N-VA met slechts een kwart van de Vlaamse stemmen zo’n grote sier kan maken, dankt ze aan de massale onbruikbaarheid van de stemmen voor Vlaams Belang en PVDA en aan de ongeziene versnippering bij de traditionele partijen. Nooit zijn de Vlaamse christendemocraten, socialisten en liberalen zo klein geweest als nu. Overal heeft de paniek toegeslagen. Alle drie zijn ze vandaag uitsluitend bezig met zichzelf, niet met u. Alle drie stellen ze zich maar één vraag: hoe halen ze en overleven ze de verkiezingen van 2024? Door zich verder kapot te regeren of door weg te deemsteren in de oppositie? Het is voor elk een verscheurende vraag. En het ergste voor de burger en de kiezer - ongeacht of die op 26 mei voor hen heeft gestemd - is dat het antwoord ook alweer minder met inhoud dan met strategie te maken heeft. Met zelfbehoud. Vlaanderen? Kan wachten. België? Zorgen voor later. De Partij über alles.

Van Groen en Vlaams Belang over CD&V, Open Vld en sp.a tot N-VA: bij allemaal primeert het partijbelang. Niet inhoudelijk, niet als groot maatschappelijk project tot nut van ’t algemeen, maar als overheidsbedrijfje, rijkelijk gesubsidieerd door de belastingbetaler. De partij, bedoeld als middel om de samenleving beter te maken en om uw en mijn welvaart en welzijn te garanderen, is in 2019 meer dan ooit een doel op zich geworden. Hoe houd je die partij, die zuil in leven? Of hoe knijp je die zo snel mogelijk dood? Verder reikt de blik van de politiek dezer weken niet. Nee, de particratie toont niet haar fraaiste gelaat.

Deel dit bericht: